...این منم

زندگی را باید راه رفت...باید راه رفت و تماشا کرد...گاهی باید ایستاد و حرف زد و چیزی خورد و استراحت کرد...دویدن ها بسیار نصیب آدم می کند...شاید همه چیز...اما...اما زندگی از دست می رود...ناگهان نگاه می کنی و می بینی این همه دویده ای...و زندگی پشت سر مانده...نفس نفس زنان به تمامی آنچه بدست آورده ای زل میزنی و تازه میفهمی که نباید می دویدی...باید راه می رفتی...قدم می زدی...نگاه می کردی...چیزی می خوردی...حرفی می زدی...دراز می کشیدی...و به دوندگانی که گم شده اند ریشخند میزدی...#Light of the seven – Game of thrones – Ramin Djawadi" اين منم..." ...این منم...

لازم است از این بابت شرمگین باشم...و تمامش کنم...یا هم راهی بیابم تا به عقب، به گذشته برگردم و این کار را شروع نکنم...

فهمیده ام جنگیدن نمی دانستم...یا تمامش می کنم و ادامه ام می دهم...یا تمامم می کند و شروع میکنم زانو زدن هایم را...

" اين منم..."

...این منم...